De kop van Jut

Jonge mensen zijn vaak impulsief als ze beslissingen moeten nemen en dat weerspiegelt zich ook in hun denken. Wanneer ze voor het eerst naar de stembus trekken zijn ze geneigd om aan extreme partijen de voorkeur te geven. Welke richting ze opgaan hangt af van het milieu waarin ze zijn opgegroeid en de eerste ervaringen die ze in hun jonge leven hebben opgedaan. Ik kwam uit een rood nest: mijn grootvader was borstelmaker en schakelde later over naar de beenhouwersstiel. Dat ging toen makkelijk, omdat iedereen slager kon worden. Een diploma was niet nodig. Vader behaalde wel een diploma en stapte de onderwijswereld in, maar ook hij bleef aan de rode kant staan. Ikzelf had goed om me heen gekeken en gezien dat niet alles in deze maatschappij eerlijk was verdeeld. Toen de universiteitsjaren in het vizier kwamen, kocht ik me een tweedehandse ‘Das Kapital’ in het Brusselse Pêle-Mêle en stemde bij mijn eerste verkiezingen voor de RAL, Revolutionaire Arbeidersliga. De trotskisten kwamen tenminste op voor de mens in de straat had ik begrepen. Mijn indruk van de wereld was dat mensen zoals jij en ik overal en altijd de dupe zijn. De kapitalisten werden rijk op de kap van de gewone man en het was niet omdat de socialisten de scherpe kantjes van het kapitalisme hadden afgevijld dat er iets aan dat principe veranderde. Het biefstukkensocialisme zorgde voor verbeterde levensomstandigheden van de gemiddelde burger, maar veranderde niets aan diens uitbuiting. Dat onrechtvaardigheidsgevoel ben ik altijd blijven meedragen met dien verstande dat levenservaring me inzichten heeft bijgebracht die mijn politieke denken een gematigder richting hebben ingestuurd. Aan het principe dat de gewone mens steeds het gelag betaalt, ook al beloven politici bij elke verkiezing weer de burger centraal te zullen stellen, is er niets veranderd en dat principe zie je op wereldvlak nog in hogere mate spelen in oorlogsgebieden. Schrijnend.

Het zal dan ook niemand verbazen dat ik een roman heb geschreven waarin vier personages worden opgevoerd, vier ‘gewone’ mensen die niet altijd door het geluk gediend werden: een arbeider, een verpleegster, een ambtenaar en een mecanicien. Elk van hen werd de dupe van de omstandigheden waarin hij/zij terechtkwam en wordt dat nogmaals als ze met elkaar geconfronteerd worden. De ‘Kop van Jut’ leek me in dat licht een gepaste titel voor de roman. Zoals het een typisch Vlaamse roman betaamt, spreken de protagonisten hun eigen taaltje en zal het u niet verbazen dat een en ander zich tijdens een locale wielerwedstrijd afspeelt.

Hier kunt u het boek bestellen.